در اين روايت مىبينيم كه مخاطب امام ، فرشتگان و مؤمنان جن ، از شيعيان اهل بيت هستند كه از سر راستى و اخلاص آماده يارىاند و ميزان معرفتشان نسبت به منزلت امام و يقين و تسليم بودن در برابر فرمان‌هايشان - همانطور كه در متن گفت و گوى اين روايت روشن است - بسيار بالا است . از اين رو مىبينيم كه امام عليه السلام در پاسخشان موضوع را به روشنى و صراحت كامل بيان مىدارند . آن حضرت در اين گفت و گو - با منطق ژرف‌نگرى و منطق شهيد پيروز - تأكيد مىكند كه سوى قتلگاه برگزيده خويش مىرود ، « وعده‌گاه قتلگاه من است » ، در سرزمين برگزيده ، « جايگاهم كه در آن‌جا شهيد مىشوم و آن كربلاست » ؛ و تأكيد مىورزد كه در راستاى تحقق بخشيدن اراده خداوندى مبنى بر آزمايش « اين خلق تيره‌روز » گريزى از رفتن نيست ، تا آن كه راه سعادت از وادىهاى بدبختى و تيره‌روزى به طور كامل براى مردم باز شناسانده شود ؛ و حق بدون شائبه‌اى از آميختگى و شبهه از باطل جدا گردد . با اين شهادت و در اين مكان جدايى اسلام ناب محمدى از امويتِ پنهان شده در زير نقاب اسلام ، تحقق يافت ؛ و اين يكى از مهم‌ترين ابعاد پيروزى آشكار حسينى ، استمرار يافته در طول زمان ، و يكى از بركت‌هاى شهادت ، « ذبح بزرگ » ، و يكى از فيض‌هاى آن قتلگاه مقدسى است كه امام براى پرتوافشانى اين پيروزى در روز گسترش زمين آن را برگزيد ؛ و اين بارگاه مقدس در گذر روزگار پناهگاه شيعيان حسينى و در دنيا و آخرت موجب امان آن‌هاست . همچنين آن حضرت تأكيد مىورزند كه ناگزير روند اين رويداد بايد در چارچوب جريان طبيعى و دور از اسباب و وسايل خارق العاده و نامعمول باشد . چرا كه اگر هدف پيروزى ظاهرى و فورى بود و راهى جز اسباب خارق العاده نداشت ، امام عليه السلام با برخوردارى از ولايت تكوينى عمومىشان به اذن خداوند - تبارك و تعالى - براى تحقق اين امر از فرشتگان و جنيان تواناتر بود ؛ به خدا سوگند ما از شما بر آنان تواناتريم ، ولى « كسى كه [ بايد ] هلاك شود با دليلى روشن هلاك گردد و كسى كه [ بايد ] زنده بماند ، با دليلى روشن زنده بماند . » . « 1 »

--> ( 1 ) - انفال ( 8 ) ، آيه 42 .